Bazı Anların Film Sahnesi Gibi Hissettirmesi

Bazı anlar vardır, yaşandığı sırada bile gerçek hayattan biraz uzakmış gibi hissedilir. Sanki birkaç saniyeliğine hayatın ritmi değişir. Sesler biraz kısılır, görüntüler biraz yavaşlar, insan kendi hayatının içindeyken aynı anda dışarıdan kendini izliyormuş gibi olur. O anın neden diğerlerinden farklı hissettirdiğini açıklamak zordur ama yine de insan içten içe bilir; bu an, zihninde uzun süre kalacaktır.

Belki gece otobüsünde cam kenarında otururken olur bu his. Dışarıda sokak lambaları birbirinin içinden geçer gibi kayarken, camdaki yansımanda kendi yüzünü görürsün. Kulaklıkta tam o ana yakışan bir şarkı çalıyordur. Şehir hâlâ hareket etmeye devam eder ama sen bir anlığına onun dışında kalmış gibi hissedersin. İnsan bazen böyle anlarda hiçbir şey düşünmez aslında. Sadece hisseder. Ve garip olan şu ki, yıllar sonra o geceyi tam olarak hatırlamayabilir ama otobüs camındaki yağmur izlerini, kulağındaki şarkıyı ve içindeki o tarifsiz hissi hatırlar.

Belki de bazı anların film sahnesi gibi hissettirmesinin nedeni budur. İnsan yaşadığı olayı değil, o olayın içinde hissettiği şeyi hafızasında taşır. Çünkü hayat çoğu zaman büyük olaylarla değil, küçük ama yoğun hislerle iz bırakıyor insanda. Yağmur altında yürürken de olur bazen bu his. Özellikle akşam saatlerinde… Sokak lambalarının turuncu ışığı ıslak zemine vurur, arabaların sesi uzaktan boğuk gelir, insanlar hızlı hızlı yürüyüp birbirinin yanından geçer. Ama insanın içinde garip bir sakinlik olur. Sanki dışarıdaki dünya başka bir hızda akıyordur da, o an yalnızca senin etrafında zaman biraz yavaşlamıştır.

Sinemada da tam olarak bunu seviyoruz galiba aslında. Büyük olayları değil sadece küçük anların taşıdığı duyguyu. Bir karakterin pencere kenarında düşünmesini, gece eve yalnız dönmesini ya da biriyle sıradan görünen bir konuşma yapmasını izlerken etkileniyoruz çünkü mesele olay değil, hissin kendisi oluyor.

Gerçek hayatta da bazı anlar bu yüzden sinematik geliyor insana. Çünkü bazen her şey olması gerektiği yerdeymiş gibi hissediliyor. Arka plandaki müzik, havanın soğukluğu, sokaktan geçen insanların yüzleri, uzaktan gelen bir tren sesi… Bunların hiçbiri tek başına özel değil belki ama bir araya geldiklerinde insanın zihninde bir sahneye dönüşüyorlar.

Kalabalığın içinde bir anlığına her şeyin yavaşladığı anlar vardır mesela. İnsan yürürken bir anda etrafına başka gözle bakmaya başlar. Bir kafede oturan çift, elinde poşetlerle eve yetişmeye çalışan biri, kırmızı ışıkta duran otobüs, hafif rüzgârın savurduğu kağıt… O an şehir sıradan olmaktan çıkar. İnsan kendini hayatın içindeyken aynı anda onu izliyormuş gibi hisseder. Belki de bu yüzden bazı konuşmalar zihne beklenmedik şekilde kazınıyor. Çok önemli oldukları için değil. Tam tersine, fazla sıradan oldukları için.

Bir yürüyüş sırasında edilen kısa bir sohbet.
Birinin gülerken yüzünü çevirmesi.
Gece vakti boş bir sokakta söylenen küçük bir cümle.

O an yaşanırken insan bunun yıllar sonra aklına geleceğini bilmiyor. Ama sonra bir gün aynı şarkıyı duyuyor ya da benzer bir sokaktan geçiyor ve o sahne zihninde yeniden beliriyor. Çünkü bazı anılar olay olarak değil, atmosfer olarak kalıyor insanda.

Gün batımında boş bir sokaktan geçmek mesela… Güneş artık tamamen batmak üzeredir ama gökyüzünde hâlâ hafif turuncu bir ışık vardır. Dükkanlar kapanmaya başlıyordur. Bir apartmanın camından televizyon sesi gelir. İnsan yürürken içini hafif bir duygu kaplar ama bunun tam olarak ne olduğunu açıklayamaz. Daha çok, o anın geçip gideceğini bilmenin verdiği hafif bir boşluk hissi.

Belki de hayatın film sahnesi gibi hissettiren tarafı tam olarak burada başlıyor. Çünkü sinematik olan şey kusursuzluk değil; geçici olması. İnsan bazı anların geri gelmeyeceğini hissettiğinde, onları fark etmeye başlıyor. O yüzden bazı geceler eve dönerken insan bir film karakteri gibi hissediyor kendini. Şehir ışıkları camlara vuruyor, kulaklıkta eski bir şarkı çalıyor, herkes kendi hayatına yetişmeye çalışıyor ama insan birkaç saniyeliğine yalnızca o anın içinde kalıyor.

Ve sonra hayat normal hızına geri dönüyor.

Ama o küçük sahne, bir yerlerde kalıyor.
Belki yıllarca.

Belki de bu yüzden bazı anlar yaşanırken bile anı gibi hissettiriyor.
Sanki hayat bazen gerçekten kısa sahnelerden oluşuyormuş gibi.
Ve insan, fark etmeden kendi filminin içinden geçiyormuş gibi.