Köken

Eski Türkçede "soluk almak, dinmek, dinlenmek" anlamlarına gelen "tın-" fiilinden günümüz Türkçesine ulaşmıştır. Kaşgarlı Mahmud’un 1073 tarihli Divan-ı Lugati't-Türk eserinde ise “er uluġ tındı” (adam derin nefes aldı), “yağmur tındı” (yağmur dindi), “aruk tındı” (yorgun kişi dinlendi) gibi kullanımlara rastlanır.

Kullanım Alanları

• Günlük Dil: Hareket etmeyen, sakin ve durgun nesneler ya da ortamlar için kullanılır.
• Mecaz Anlam: Gücü tükenmiş, yorgun, bitkin kişiler veya varlıklar için kullanılır.