Hiçbir eksiği, üzüntüsü ve acısı olmama durumu."Uzun bir tatilin ardından yaşadığı erinç, yüzündeki gülümsemeye yansıyordu."
İsim
İşaret Dili
E
r
i
n
ç
Köken
Erinç sözcüğü, Eski Türkçe érinç (“kıvanç, mutluluk”) sözcüğünden evrilmiştir. Bu sözcük, Eski Türkçe ér- fiilinden ve +(In)ç yapım ekinden türemiştir.
Kullanım Alanları
Dil ve Edebiyat: Özellikle şiir, roman ve deneme gibi edebi türlerde, kişinin içsel huzurunu, dinginliğini ve eksiksiz olma halini ifade etmek için kullanılır. Yazılı ve sözlü anlatımlarda duygu betimlemelerinde yer alır.
Günlük Konuşma: Günlük dilde nadiren kullanılır; ancak iç huzuru ve ruhsal rahatlığı anlatan ifadelerde tercih edilir.
E
r
i
n
ç