Gülüşün diyorum hanımefendi,
bir sabah ışığı gibi düşüyor içime.
Sonra bakışın geliyor aklıma,
bir kelimeye sığmaz,
bir ömrü anlatır sessizce.
Ellerin...
Dokunmasa da ısısı kalıyor havada,
rüzgâr bile kıskanıyor zarafetini.
Yanakların,
sanki baharın ilk rüzgârında açan pembe bir umut.
Kaşların ve kirpiklerin,
gecenin ince çizgileri sanki,
bir bakışta bin sır saklı.
Ve en önemlisi de gözlerin…
Bütün kelimeleri susturan o derinlik,
orada kaybolmak,
en güzeli, bulunmak aslında.