Kimse Beni Görmeyince Ben Herkese Dönüştüm

Küçükken İhtiyaç Duyduğum İnsana Dönüştüğümde

Bazı insanlar hayatı büyüyerek öğrenir, bazılarıysa büyürken içindeki bazı şeyleri eksik büyütür. Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünür: zaman ilerler, insanlar değişir, hayat devam eder. Ama iç dünyada bazı duygular aynı yerde kalır. Bir yer vardır ki, orası yıllar geçse de aynı soruyu sormaya devam eder: “Ben görülüyor muyum?”
İnsan bazen fark etmeden şuna dönüşür: Bir zamanlar eksikliğini yaşadığı şeyi, başkalarına vermeye başlayan kişiye. Kendisi anlaşılmak isterken başkalarını anlamaya başlar. Kendisi görülmek isterken başkalarını görür. Kendisi bir “iyi his” ararken, başkalarına iyi his olmayı öğrenir.
Bu dönüşüm dışarıdan bakıldığında olgunluk gibi görünür. Ama içeride başka bir şey vardır: Sessiz bir yorgunluk. Çünkü sürekli başkalarına uzanan bir el, bir noktadan sonra kendine dönmeyi unutabilir. Ve insan en çok, kendine dönmeyi unuttuğunda yorulur.
Zaman geçtikçe bir şey daha olur. Kalabalıklar azalmaz, hatta artar. Ama insanın içindeki boşluk küçülmez. İnsanlarla dolu ortamlar olur, sohbetler olur, gülüşmeler olur… ama yine de bir şey eksik kalır. Çünkü mesele insanların varlığı değil, hissin yokluğudur.
En zor tarafı da şudur: Kişi etrafında insanlar varken bile, kendi içinde yalnız kalabilir. Çünkü orada bir bağ eksiktir. Sadece konuşmak değil, gerçekten anlaşılmak eksiktir. Sadece var olmak değil, “orada hissedilmek” eksiktir.
Bir süre sonra insan bir çıkış arar. Uzaklaşmak ister. Kimsenin bilmediği bir yerde yeniden başlamak, yeni bir sayfa açmak ister. Çünkü tanınmamak, bazen rahatlatıcı gelir. Kimsenin beklentisinin olmadığı bir yerde sadece “kendin olmak” fikri cazip görünür.
Ama zamanla insan şunu fark eder: Mekân değişse de, içindeki his taşınır. Çünkü mesele bulunduğun yer değil, kendinle kurduğun ilişkidir.
Asıl kırılma noktası genelde çok sessiz gelir. Büyük bir olay olmaz. Sadece bir gün, insan durur ve şunu fark eder:
“Ben küçükken, bugün olduğum insana çok ihtiyaç duydum.”
Bu cümle basit görünür ama içinde büyük bir gerçek taşır. Çünkü artık geçmiş değiştirilemezdir. Ama bugünün anlamı değişebilir.

İnsan o anda iki şey arasında kalır: Ya hep dışarıdan beklemeye devam edecektir, ya da ilk kez kendine dönmeyi deneyecektir. Ve bu dönüşüm kolay değildir. Çünkü yıllarca başkalarına yönelmiş bir kalbi bir anda kendine çevirmek zaman ister.
Ama iyi haber şudur: Bu mümkün.
İnsan yavaş yavaş şunu öğrenebilir: Herkesin seni görmesini beklemek zorunda değilsin. Herkesin seni anlaması gerekmiyor. Herkese kendini kanıtlamak zorunda değilsin. Ve en önemlisi, değerli hissetmek için sürekli “bir şey olmak” zorunda değilsin.
Çünkü insanın en büyük dönüşümü, dışarıda değil içeride başlar.
Bir gün, insan kendi içindeki o küçük haline döner. Ve ilk defa ona sadece üzülerek değil, sahip çıkarak bakar. Onu değiştirmeye çalışmaz, susturmaz, görmezden gelmez. Sadece yanında durur.
Ve belki de iyileşme tam burada başlar:
Başkalarının seni fark etmesini beklemekten vazgeçtiğin yerde değil…
kendini fark etmeye başladığın yerde.
O zaman yavaş yavaş şunu fark edersin:
Kalabalıklar hâlâ kalabalıktır, ama artık içeri girmezler.
Yalnızlık hâlâ vardır ama yıkıcı değildir.
Ve en önemlisi, insan artık kendini terk etmez.
Çünkü artık yanında biri vardır.
Geç kalınmış ama gerçek bir “sen”.
Ve bu, hiçbir yer değişikliğinin veremeyeceği en büyük başlangıçtır.