Yaka (Sözlük)

İsim, Eski Türkçe kökenli

1. Giysilerin boyna gelen, boynu çeviren bölümü.

2. Giysilerin boyun kısmına eklenen ve çeşitli biçimlerde olabilen parça.

3. Karşılıklı iki yandan her biri; geçe (II).

4. Eğimli arazi, dağ yamacı.

5. İnşaat: Yapıların saçaklarında, suyun içeriye sızmasını önlemek için kiremidin altıyla oluk arasına konulan metal levha.

6. Semt.

7. Kenar.

8. Denizcilik: Sahil.

9. Denizcilik: Yelkenlerin kenar ve köşeleri.

Kelime, Eski Türkçe yaka ("yan, kıyı, sınır") sözcüğünden türemiştir. Bu sözcük, Eski Türkçe yak- ("yaklaşmak, yanına gelmek") fiilinden +A ekiyle türetilmiştir. Türkçe’den komşu dillere de geçmiştir.

1. Giyim: Giysilerin boyun bölgesini veya bu bölgeye eklenen parçayı ifade eder.
2. Coğrafi ve Fiziksel: Eğimli arazi veya sahil gibi yer şekillerini tanımlar.
3. Şehircilik ve Semtler: Belli bir yerleşim bölgesini ifade eder.
4. İnşaat: Su sızmasını önleyen yapısal elemanlar için kullanılır.
5. Denizcilik: Yelkenlerin kenar ve köşeleri veya sahil anlamında kullanılır.

1. Ceketinin yakasını düzeltip toplantıya hazırlandı.
2. Sokağın bu yakasında daha çok restoran var.
3. Eğik yaka boyunca yürüyerek dağın zirvesine ulaştılar.
4. Teknenin yelken yakaları dikkatlice kontrol edildi.