Cortonalı Margarita (1247-1297), Orta Çağ'ın dikkat çeken dini figürlerinden biri olup, özellikle Fransisken Tarikatı'na katılması ve çileci yaşam tarzıyla bilinmektedir. Hayatının önemli bir bölümü, dini bir dönüşüm yaşamadan önce, bir soylunun metresi olarak geçmiştir. Ölümünden sonra halk arasında bir azize olarak kabul edilmiş ve 1728 yılında Roma Katolik Kilisesi tarafından resmen azizliği kabul edilmiştir. Hakkındaki tarihi kayıtlar sınırlı olduğundan bir efsane mi yoksa gerçekten yaşamış bir rahibe mi olduğu kesin değildir.

Erken Yaşamı ve Ailesi

Margarita, 1247 yılında Toskana bölgesindeki Laviano köyünde doğdu. Babası, annesinin ölümünden kısa bir süre sonra yeniden evlendi. Ancak, üvey annesiyle iyi anlaşamayan Margarita evde ciddi sıkıntılar yaşadı ve zor bir çocukluk dönemi geçirdi. Nihayet yetişkinliğe ulaştığında ise evden ayrılıp bağımsızlığını kazanmanın yollarını aramaya başladı.

Metres Hayatı ve Toplumsal Dışlanma

Tarihi anlatıya göre Henüz 17 yaşındayken Montepulciano yakınlarında yaşayan bir soylu ile birlikte kaçarak ailesinden ayrılan Margarita, Dokuz yıl boyunca evlilik dışı bir birliktelik içinde yaşadı ve bir oğlu oldu. Ancak, sevgilisinin kendisiyle evlenmesi yönündeki ısrarlı taleplerine rağmen, bu evlilik statü farkı sebebiyle hiçbir zaman gerçekleşemedi. Hristiyan toplumun ahlaki normlarına aykırı sürdürdüğü yaşam sebebiyle bu süreçte ciddi bir dışlanmaya maruz kaldığı da iddialar arasındadır.

Dönüşümü ve Pişmanlığı

Margarita'nın hayatındaki en büyük dönüm noktalarından biri, sevgilisinin beklenmedik bir şekilde cinayete kurban gitmesi olmuştur. Cesedini sadık av köpeğinin yardımıyla ormanda bulan Margarita, derin bir şaşkınlık yaşamış olup bu olay, dünyevi zevklerin ve sahip olduğu yaşam tarzının kendisini yanlış yönlendirdiğini düşünmeye sevk etmiştir. Bu olaydan sonra tüm maddi varlıklarını sevgilisinin ailesine teslim ettiği ve oğlu ile birlikte babasının evine dönmek istediği ancak üvey annesinin onu kabul etmemesi üzerine uzun bir süre evsiz kaldığı söylenir.

Cortona'ya Yolculuk ve Ruhani Arayışı

Evsiz kalınca, kısa bir tereddütten sonra Cortona'ya gitmeye karar veren Margarita'ya iki hayırsever kadın ona destek olmuş ve onun Fransisken Rahipleriyle tanışmasını sağlamışlardır. Margarita, rivayete göre bu süreçte günahlarının affı için büyük bir pişmanlık içinde yaşamış ve kendisini ibadete adamıştır. Hatta İlk başlarda, çileci uygulamalarda aşırıya kaçması sebebiyle rahipler kendisine müdahale etmek zorunda kalmış ve onu daha dengeli olması konusunda uyarmışlardır.

Fransisken Tarikatı'na Katılımı ve Hizmetleri

M.S. 1277 yılında Margarita, Aziz Fransis Tarikatı'nın üçüncü derecesine kabul edilmiştir. O andan itibaren tarikatın gereği olarak kesin bir yoksulluk içinde yaşamaya başlayan Margarita tüm zamanını hasta ve fakir insanlara yardım etmeye adamıştır. Bu amaçla 1288'de Cortona'da fakirler için bir hastane kurulmasını sağlamış ve burada hizmet veren bir grup Fransisken kadın topluluğu (le poverelle) oluşturmuştur. Tüm Bunların yanı sıra, yoksulları desteklemek ve yardıma muhtaç olanlara bakım sağlamak amacıyla "Merhamet Kardeşliği" adlı bir hayır kurumu kurdurmuştur.

Siyasi ve Toplumsal Etkisi

Margarita, yalnızca dini faaliyetleriyle değil, aynı zamanda Cortona'nın sosyal ve siyasi hayatına olan etkisiyle de öne çıkmıştır. Şehirdeki iç çatışmaların sona ermesi için pek çok defa arabuluculuk yapmış ve zamanın Arezzo Piskoposu Guglielmo Ubertini Pazzi gibi figürlerle görüşmeler gerçekleştirmiştir. Kilise liderlerini, ruhani görevlerine daha fazla odaklanmaları konusunda eleştiren Margarita, şehir yönetimi üzerinde de belli bir seviyede etkili olabilmiştir.

Son Yılları ve Ölümü

Hayatının son yıllarında daha çekingen ve meditasyon odaklı bir yaşam sürmeyi tercih etmiştir. Margarita, 1288 yılında Cortona'nın dışında, terk edilmiş bir kilisede inzivaya çekilmiş, 22 Şubat 1297'de, 50 yaşında vefat etmiştir. Cortona'daki St. Basil Kilisesi'ne gömülmüş ve daha sonra kilise, onun adına kiliseyi yeniden inşa etmiştir.

Cortonalı Margarita'nın hayatı, dindar dönüşümü ve dini bağlılığı öğütleyen Hristiyan anlatısı için önemli bir referans kaynağı olmuştur. Onun yaşamı, sosyal ve manevi yüksekliğin, en zor şartlarda bile mümkün olabileceğini göstermek için halen kilise vaazlarında kullanılmaktadır. 1728'de azizlik mertebesinin resmen onaylanmasıyla birlikte, Katolik Kilisesi tarafından da önemli bir azize olarak kabul edilmiştir.