Bahçe (Sözlük)

isim

1. Çiçek, sebze veya meyve ağacı yetiştirilen toprak parçası.
2. Binaların ön, arka, yan kısımlarında veya dört tarafında bulunan, duvar ya da çitle çevrilmiş toprak parçası; bir binaya ait avlu.
3. Yazlık açık oturma yeri, açık gazino.

(Farsça bāġçe “küçük bahçe”).

Kelime, Farsça kökenli olup Türkçede hem doğal hem de sosyal mekanları tanımlamak için kullanılmaktadır. Osmanlı döneminde bahçeler, estetik ve tarımsal önem taşıyan yerler olarak hem halk arasında hem de saray çevresinde büyük bir değer görmüştür.

• Doğal Alanlar: Çiçek, meyve ve sebze yetiştirilen alanlar.
• Mimari ve Şehircilik: Binalara ait çevre düzenlemelerinde veya özel alanların ayrımında kullanılır.
• Sosyal Hayat: Çay bahçeleri, açık hava gazinoları gibi sosyal mekanlar için de kullanılır.

Çocuklar, okulun geniş bahçesinde oyun oynamaktan büyük keyif alıyordu.