Kökeni

Mesrur, Arapça mesrūr (مسرور) sözcüğünden Türkçeye geçmiş eski bir sıfattır. “Sevinçli, mutlu, memnun” anlamına gelir. Sözcük, Arapça sarra (سَرَّ) “sevindirmek” fiilinden türetilmiş olup “sevinç duyan kimse” anlamındadır. Kadınlar için kullanılan dişil şekli mesrûredir.

Kullanım Alanları

Edebi Dil / Klasik Türk Edebiyatı: Sevinçli, mutlu, memnun.

Osmanlı Resmî ve Bürokratik Dil: İçten gelen bir memnuniyet ve huzur hâli.

Tasavvufî ve Dini Anlatım: İlahi lütufla ruhen sevinçli olmak.

Arkaik / Eskimiş Günlük Dil: Neşeli, şen kimse (bugünkü “mutlu” sözcüğünün karşılığı).