Olmadı yâ, beceremedim yaşamayı.
Bir hevesle başladım, yarım kaldı.
Bir yol bulamadım, daraldım inan.
Bir sonrakine artık...
İnsanlar demişti, "Zamanla alışırsın."
Ben zamana alıştım ama kendime hiç.
Kafamdaki hep aynıydı, ben değil;
Belki bu yüzden hissizleşmem.
Bir şeyler başardım belki,
Ama neye yaradı, bilmiyorum.
Alkışlar değil de bir sessizlik istiyordum,
Çünkü sessizlikte kendimi duyabiliyordum.
Olmadı yâ, beceremedim yaşamayı.
Bir hevesle başladım, yarım kaldı.
Bir yol bulamadım, daraldım inan.
Bir sonrakine artık.
Bazen düşünüyorum,
kimse fark etmezse ne olur?
Belki yokluk, varlıktan daha iyidir.
Belki en huzurlu hâlim,
Adımı duymadıkları andır.
Çabalamaktan yoruldum,
artık çabamı da sevmiyorum.
Ne zaman yürümeye kalksam ayakkabılarımı bağlayamıyorum.
Hep bir düğüm kalıyor çözmek istemediğim,
İstesem de çözemediğim...
Olmadı yâ, beceremedim yaşamayı.
Bir hevesle başladım, yarım kaldı.
Bir yol bulamadım, daraldım inan.
Bir sonrakine artık,
Bir sonrakineeeeee!
