Ana YazarMustafa AKDENİZ13 Temmuz 2026 13:51

ORCID ID

0000-0003-2424-1864

1987-1993 yılları arasında Filistin halkının İsrail işgaline karşı başlattığı halk ayaklanması, Birinci İntifada olarak adlandırılmaktadır. Bu ayaklanma, Filistin halkının topraklarına el konulması, zorunlu göç ve artan baskılara karşı【1】 sivil direniş göstermesi ile ortaya çıkmıştır. Taşlarla, sapanlarla ve diğer basit araçlarla İsrail’in askeri güçlerine karşı direnen Filistinliler, başta Batı Şeria ve Gazze Şeridi olmak üzere geniş bir direniş hareketi başlatmışlardır (Fırat, 2011). Birinci İntifada sırasında Filistinli gençler ve çocukların İsrail askerlerine karşı taşlarla verdikleri direniş “Taşların Çocukları” şeklinde isimlendirilmiştir. İntifadanın başından itibaren, bu gençler işgal altındaki Filistin topraklarında, ağır silahlarla donatılmış askerlere karşı taş atarak bir direniş simgesi haline geldiler. Taşların Çocukları, Filistin direnişinin sivil ve halk temelli karakterini simgelemektedir (İHH, 2021). Filistinli çocuklar, modern silahlı kuvvetlere karşı sadece taş atarak, bir yandan savunmasızlıklarını, diğer yandan ise kararlılıklarını göstermişlerdir. Taşlar, burada yalnızca fiziksel bir direniş aracı değil, aynı zamanda bağımsızlık ve özgürlük arayışının, Filistin halkının direnişinin/sivil itaatsizliğinin sembolü olmuştur. Sokrates’in savunduğu ahlaki duruş, adaletsizlik karşısında direnmenin erdem olduğunu vurgulamaktadır. “Taşların Çocukları” ifadesi masumiyet ve direniş arasında güçlü bir bağ kurmakta ve masumiyetin sembolü olarak bu adaletsizliğe karşı verdikleri bir mücadeleyi yansıtmaktadır. Ayrıca, Henry David Thoreau’nun “Sivil İtaatsizlik” teorisi de bu direniş biçimine ışık tutmaktadır. Thoreau, bireylerin haksız yasalara karşı pasif direnişle karşı durma hakkını savunmaktadır (Thoreau, 2013: 7-46). Filistinli çocukların taş atmaları, bu anlamda sivil itaatsizliğin bir yansımasıdır; onların eylemi, işgal altındaki halkın haklı bir direnişi olarak kabul edilebilir.Michel Foucault’nun iktidar teorisi de burada devreye girer. Foucault, iktidarın sadece devlet eliyle değil, aynı zamanda bireyler aracılığıyla da üretildiğini savunur. Filistinli çocuklar, taşları kullanarak bir iktidar sembolü oluşturmuş ve baskıya karşı kendi direniş mekanizmalarını geliştirmişlerdir. Bu bağlamda taşlar hem iktidara karşı bir direniş hem de bir özgürlük arayışını simgeler (Foucault, 1992). Sonuç olarak, “Taşların Çocukları” ifadesi, Filistinli masum ve silahsız çocukların modern işgal güçlerine karşı sergilediği simgesel direnişi temsil eder. Bu mücadele masumiyet, adalet ve direniş kavramlarıyla özdeşleşerek uluslararası alanda güçlü bir sembol haline gelmiştir.Nizâr Kabbânî, 1988 yılında Taşların Çocukları üçlemesi isimli bir şiir kitabı yayınlamıştır.“Ey taşların çocuklarıtüm kağıtlarımızı dağıttılarkıyafetlerimizin üzerine mürekkep saçtılarve yazılmış eski metinlerin sıradanlığıyla dalga geçtiler…Ah, Gazze’nin öfkeli insanlarıÖfkeli olanlara binlerce selamSiyasi akıl devri çoktan kapandıÖyleyse bize öfkeyi öğretin…”(Kabbânî, 1988: 27-40).