Ana YazarFatma Hilal YILMAZ13 Temmuz 2026 13:49

ORCID ID

0000-0002-1152-9773

Hüsam Ebu Safiye, 21 Kasım 1973’te Gazze Şeridi’nin kuzeyindeki Cebaliye Mülteci Kampı’nda dünyaya gelmiştir. Ebu İlyas lakabıyla da bilinmektedir. 1948’de yaşanan Nekbe’de Askalan bölgesinden zorla göç ettirilen ailesi Gazze’ye yerleşmiştir. Ebu Safiye, Kazakistan’da tıp eğitimi aldıktan sonra çocuk hastalıkları ve yenidoğan alanında Filistin’de uzmanlık yapmış, Gazze sağlık sisteminin önde gelen isimlerinden biri olup tüm meslek hayatı boyunca Gazze’de hizmet vermiştir (Mepanews, 2024).Kemal Advan Hastanesi’nin başhekimi olan Dr. Hüsam Ebu Safiye, İsrail ordusunun 5 Ekim 2024’te Gazze Şeridi’nin kuzeyine yönelik saldırıları sırasında hastaneyi terk etmesi için yapılan tüm baskılara rağmen görevini sürdürmüş; direnişi ve onurlu duruşuyla tüm dünyada tanınmıştır (Dailyummah, 2025). Direnişini ve görevini kararlılıkla sürdüren Ebu Safiye, 26 Ekim 2024’te işgalci İsrail ordusunun düzenlediği baskında 44 sağlık çalışanıyla gözaltına alınmıştır. Ebu Safiye, 3 günlük gözaltı süresinin ardından serbest kaldığında oğlu İbrahim’in işgalciler tarafından şehit edildiğini öğrenmiştir. İsrail ordusunun, hastaneden ayrılmayı reddettiği için Ebu Safiye’yi cezalandırmak amacıyla oğlunu öldürdüğü açıktır (Mepanews, 2024). Ebu Safiye, oğlunun cenaze namazını kendisi kıldırmış ve oğlunun cenazesini hastane bahçesine defnettikten sonra görevinin başına geri dönmüştür (Yenişafak, 2024).Ebu Safiye, görev yerini terk etmeden içinde bulundukları ağır kuşatmayı ve Kemal Advan Hastanesi’nin imkânsızlıklarını neredeyse her gün kendi sosyal medya hesabı aracılığı ile dünyaya duyurarak yardım istemiştir (Middle East Eye, 2024). İşgalcilerin 24 Kasım’a kadar düzenlediği bombardımanlar sonucu çok sayıda sağlık çalışanı ve sivil katledilmiştir【1】 (Nader & Hagan, 2025). Ebu Safiye’nin kendisi de çalışırken İsrail’in dronla bıraktığı patlayıcı yüzünden bacağından yaralanmıştır (Dailyummah, 2025). Saldırının ardından “Bu bizi durdurmayacak. İş yerimde yaralandım ve bu bir onurdur. Benim kanım, meslektaşlarımın ya da hizmet verdiğimiz insanların kanından daha değerli değil. İyileşir iyileşmez hastalarımın yanına döneceğim.” açıklamasını yapmıştır (Aljazeera, 2024). Kendisinin Rusya ve Kazakistan vatandaşlığı bulunmasına ve ailesinin her üyesinin de Katar, Mısır, İspanya ve İtalya pasaportları taşımasına rağmen ne Ebu Safiye ne de ailesi sığınma talebinde bulunmamış ve bölgeden ayrılmayı kabul etmemişlerdir.Bölgedeki tek sağlık ve sığınma merkezi olan Kemal Advan Hastanesi, İsrail ordusu tarafından ağır silahlarla vurulup yakılarak hizmet veremez hale getirildikten sonra Ebu Safiye’nin 27 Aralık 2024’te tutuklandığı ve işkence kampı olarak bilinen Sde Teiman gözaltı merkezine götürüldüğü bilinmektedir. Burası işkence, tecavüz ve cinayetlerle anılan bir yerdir (Yenişafak, 2024a). Harabeye dönmüş sokaktan beyaz önlüğü ile İsrail tanklarına doğru yürüdüğü an zihinlere kazınan Ebu Safiye, Gazze’de İsrail işgaline karşı direnişin sembolü haline gelmiştir (Deveci, 2024).BM İnsan Hakları Ofisi olayın ardından yaptığı açıklamada, İsrail’in hastanelere ve çevresine yönelik saldırılarının Gazze’nin sağlık sistemini “çöküşün eşiğine” getirdiğini ve insanlığa karşı suç işlendiği konusunda ciddi endişelere yol açtığını vurgulamıştır. Tutuklandıktan sonra hakkında kesin bilgi alınamayan Ebu Safiye’nin İsrail tarafından alıkonulduğu ve sorgulandığı bilinmektedir (BBC News, 2025). Ailesi, uluslararası insan hakları örgütlerine Ebu Safiye’nin akıbetinin öğrenilmesi ve kurtarılması için harekete geçmeleri çağrısında bulunmuştur (Middle East Monitor, 2024).Dr. Ebu Safiye’nin İsrail tarafından tutuklanması ve yaşamına ilişkin endişeler, uluslararası hukuk bağlamında ciddi ihlaller barındırmaktadır. Uluslararası sözleşmelerin tıbbi personelin korunmasına yönelik açık hükümleri, bu tutuklamanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu ortaya koymaktadır. Ebu Safiye özelinde yaşanan bu ihlal, yalnızca bireysel bir hak gasbı olarak değil, aynı zamanda işgal rejiminin Filistin’de sistematik sağlıkkırım politikalarını sürdürdüğünün çarpıcı bir göstergesi niteliğindedir. Bu durum, uluslararası kurumların insan hakları söylemleri ile eylemleri arasındaki tutarsızlığını bir kez daha teşhir etmekte ve insani krizlere kayıtsız kalmanın yarattığı ahlaki erozyona【2】 işaret etmektedir.