Sessiz sinema dönemi, sinema tarihinin 1890'ların sonlarından 1920'lerin sonlarına kadar uzanan, filmlerin senkronize diyalog ve kaydedilmiş ses efektlerinden yoksun olduğu bir evredir. Bu dönemde anlatım; oyuncuların jest ve mimiklerine, görsel kompozisyona ve hikâyeyi veya diyalogları aktaran ara yazılara dayanıyordu. Gösterimler genellikle filmin atmosferini güçlendirmek amacıyla piyanist veya orkestra tarafından icra edilen canlı müzik eşliğinde yapılırdı. Teknolojik kısıtlamalardan doğan bu dönem, sinemanın kendine özgü bir görsel dil geliştirdiği, temel türlerin ve anlatım tekniklerinin ortaya çıktığı kurucu bir zaman dilimi olarak kabul edilir.